Potverdorie, zei het konijn
Potverdorie, zei ik
Dus daar gaat het over, zei het konijn nu wat zachter
Ja, zei ik maar
waarom dan? vroeg het konijn nu
Omdat er zonder angst geen liefde kan zijn, vertelde ik hem
O, zei het konijn
Ja, zei ik
En wat wil je dan nog meer? ging het konijn verder
De wereld veroveren, zei ik toen, en begon te blozen

Wie ben ik?

Als kind besloot ik dat ik anders was. Ik had namelijk amandelen en die waren nog lastig ook.
Toen ik dat geheim echter na jaren eens vertelde aan een schoolvriendje moest hij hard lachen en werd het mij duidelijk dat iedereen amandelen had. Dat was zowel een opluchting als een teleurstelling. Het was een opluchting omdat ik er graag bij wilde horen. Het was een teleurstelling omdat ik er van overtuigd was dat ik special was en dat was nu niet meer duidelijk.

Sindsdien ben ik op zoek naar wat mij nu speciaal maakt. Niet anders, want ik weet ondertussen dat we allemaal anders zijn, en ook niet specialer, want ik weet dat we allemaal speciaal zijn.
Ik ben op zoek naar wat mij nu mijzelf maakt. Ik doe het tijdens het fietsen, het eten en het praten met mensen, maar ook tijdens mijn werk als kunstenaar. Daar vraag ik mijzelf bij elk kunstwerk af: ‘wat vertelt dit over mijzelf?’ Net als ik hoop dat andere mensen zullen doen, als ze naar het werk kijken. Soms zie ik duidelijk iets nieuws, soms niet. Soms is het prettig en dan weer niet, maar ik blijf nieuwsgierig.